In alle eerlijkheid: ik heb nog nooit geblogd. Als lid van "Generation Y" op de grens met de "Nillies" kan dat zelfs raar klinken, maar het is de harde realiteit. Tot nu...
Natuurlijk heb ik me ooit gewaagd aan opiniestukken in de lokale studentenpers. Ook al was dit een uitvloeisel van frustraties die ontstonden vanuit mijn toenmalige beleidsfuncties binnen mijn onderwijsinstelling. Maar waarom bloggen? Waarom aan de wereld mijn mening verkondigen? Omdat ik denk, nee, ik ben er zelfs van overtuigd dat je ergens het verschil kan maken! Where do you make the difference?
Een paar weken geleden had ik het geluk om nog eens te kunnen spreken met een paar oud studenten van mijn vroegere studentenvereniging. Een boeiende ervaring. Zeker over hoe zij over afgestudeerde voorgangers denken. En op zich zijn zij niet anders als wij in de jaren voordien waren. De grote vraag op dat gebied is: waar trek je de grens. Wat is het verschil tussen "te veel" en "te weinig" aanwezigheid van voorgaande generaties.
Mijn persoonlijke ervaringen zijn steeds geweest dat iemand die dagelijks zich wil laten gelden, ook al is hij niet meer betrokken jammergenoeg wordt weggelachen, of op zijn minst toch niet serieus wordt genomen. Ook al heeft die persoon de juiste ervaringen. Hij is één van de velen in het massa, die elk een eigen mening hebben. Maar waar ligt dan nog het verschil?
Anderzijds is de persoon die je niet ziet, maar dan opeens vanuit het niets komt opduiken, even invloedrijk als de "steeds aanwezige". Zijn stem klinkt vanuit zijn eigen standpunt als een autoriteit op het gebied van bepaalde ervaringen, maar voor de persoon voor wie deze - goedbedoelde - informatie bedoelt is, komt dit enkel over als een belerende schoolmeester. Iemand wiens gezag niet eens geboekstaafd kan worden.
Hoe dan de gulden middenweg vinden?
Heel eenvoudig: zeg waar het op staat. Zorg dat je steeds contacten houdt. Je blijft informeren en motiveren om contact te houden met de mensen en organisaties waar je achter staat. Deel je informatie, maar sta er zeker niet op dat ze wordt gebruikt. En kom achteraf zeker nooit met een "ik had het toch zo gezegd..." - verhaal. Ieder moet zijn eigen fouten leren maken en daar zijn eigen conclusies uit trekken.
Iemand kan nooit twee keer dezelfde domme fout maken: de tweede keer is het een bewuste keuze
Als je geen meerwaarde kan bieden, of de ervaring je ontbreekt moet je ook het lef hebben om dat toe te geven. Mijn persoonlijke mening is geëvoleerd van een "overal-en-altijd-mening" naar een "relevante-mening". 100 keer hetzelfde verwoorden, terwijl al 99 mensen hetzelfde voor je hebben gezegd, is 98 keer nodeloos.
Het is belangrijk om je van deze nuance bewust te zijn. Durf ook zeggen waar je het wel mee eens bent - kort dan. Maar maak ook duidelijk aan waar jou mening verschilt met deze van anderen.
Het is net daar waar je het verschil maakt.
Waar maak jij het verschil?
#WDYMD
Natuurlijk heb ik me ooit gewaagd aan opiniestukken in de lokale studentenpers. Ook al was dit een uitvloeisel van frustraties die ontstonden vanuit mijn toenmalige beleidsfuncties binnen mijn onderwijsinstelling. Maar waarom bloggen? Waarom aan de wereld mijn mening verkondigen? Omdat ik denk, nee, ik ben er zelfs van overtuigd dat je ergens het verschil kan maken! Where do you make the difference?
Een paar weken geleden had ik het geluk om nog eens te kunnen spreken met een paar oud studenten van mijn vroegere studentenvereniging. Een boeiende ervaring. Zeker over hoe zij over afgestudeerde voorgangers denken. En op zich zijn zij niet anders als wij in de jaren voordien waren. De grote vraag op dat gebied is: waar trek je de grens. Wat is het verschil tussen "te veel" en "te weinig" aanwezigheid van voorgaande generaties.
Mijn persoonlijke ervaringen zijn steeds geweest dat iemand die dagelijks zich wil laten gelden, ook al is hij niet meer betrokken jammergenoeg wordt weggelachen, of op zijn minst toch niet serieus wordt genomen. Ook al heeft die persoon de juiste ervaringen. Hij is één van de velen in het massa, die elk een eigen mening hebben. Maar waar ligt dan nog het verschil?
Anderzijds is de persoon die je niet ziet, maar dan opeens vanuit het niets komt opduiken, even invloedrijk als de "steeds aanwezige". Zijn stem klinkt vanuit zijn eigen standpunt als een autoriteit op het gebied van bepaalde ervaringen, maar voor de persoon voor wie deze - goedbedoelde - informatie bedoelt is, komt dit enkel over als een belerende schoolmeester. Iemand wiens gezag niet eens geboekstaafd kan worden.
Hoe dan de gulden middenweg vinden?
Heel eenvoudig: zeg waar het op staat. Zorg dat je steeds contacten houdt. Je blijft informeren en motiveren om contact te houden met de mensen en organisaties waar je achter staat. Deel je informatie, maar sta er zeker niet op dat ze wordt gebruikt. En kom achteraf zeker nooit met een "ik had het toch zo gezegd..." - verhaal. Ieder moet zijn eigen fouten leren maken en daar zijn eigen conclusies uit trekken.
Iemand kan nooit twee keer dezelfde domme fout maken: de tweede keer is het een bewuste keuze
Als je geen meerwaarde kan bieden, of de ervaring je ontbreekt moet je ook het lef hebben om dat toe te geven. Mijn persoonlijke mening is geëvoleerd van een "overal-en-altijd-mening" naar een "relevante-mening". 100 keer hetzelfde verwoorden, terwijl al 99 mensen hetzelfde voor je hebben gezegd, is 98 keer nodeloos.
Het is belangrijk om je van deze nuance bewust te zijn. Durf ook zeggen waar je het wel mee eens bent - kort dan. Maar maak ook duidelijk aan waar jou mening verschilt met deze van anderen.
Het is net daar waar je het verschil maakt.
Waar maak jij het verschil?
#WDYMD
Geen opmerkingen:
Een reactie posten