Beste Vakbonden, U verzaakt mij! Ik ben pas op de arbeidsmarkt gekomen en toch hebt u al veel van uw credibiliteit bij mij verloren. Wat ik u verwijt? Gebrek aan visie, gebrek aan communicatie en gebrek aan een doel.
Waar vecht u voor eigenlijk? Voor de behoud van een sociaal systeem dat niet meer houdbaar is in zijn huidige vorm? Dan bent u laat, veel te laat! In de jaren '90 was al bekend dat we nu ongeveer in de problemen zouden raken, financiële crisis of niet. U hebt studiediensten die u dat ook al meer dan een decennium influisteren. En toch, wat hebt u gedaan? Wanneer hebt u als sociale partners druk uitgeoefend op de regering om hen toch het - nu vergeten - Zilverfonds te laten aandikken? Om gestaag de reële pensioenleeftijd op te krikken? Of om de vele uitzonderingen, die nu ineens boven komen drijven, gelijk te maken? Ik verwijt u, dat u zelf een onevenwichtig systeem hebt gecreëerd, maar niet het lef hebt gehad om dat onder ogen te zien! U had de storm zien aankomen, u had tijd om het huis te verstevigen! Maar in plaats van enkele dakpannen die bij een paar rukwinden waren gaan vliegen dreigen we nu heel het dak te verliezen, net omdat het niet degelijk is gebouwd.
Durft u trouwens wel communiceren? Wat hebt u uw achterban het afgelopen decennium trouwens verteld? Hebt u überhaupt wel verteld hoe de zaken er voor stonden? En over hoe houdbaar het huidige systeem is? Wat weet u trouwens echt? Ondertussen horen we enkel wat u nog niet weet. En ik geloof u niet! We hebben 541 dagen zonder regering doorgemaakt, 541 dagen waarin zonder twijfel achter de schermen voldoende contacten zijn geweest tussen u en de toekomstige regeringspartijen. De achterkamers hebben heel wat gehoord van wat er te gebeuren stond. Daarvan getuigt ook de stakingsaanvraag die nog loopt tot 30 januari. U wist dus wat er aan zat te komen, hoogstens de kleine lettertjes nog niet. En toch veinst u dat u gepasseerd bent. Ik verwijt u wanbeleid en gebrek aan lef om dat te communiceren. U wist meer, maar durfde uw achterban niet inlichten. U had schrik om uw verantwoordelijkheid te nemen als vakbond en de mensen te vertellen waar het op stond. Neen, u mist de ballen en laat de minister eerst zijn zegje doen, om dan als slachtoffer het land lam te leggen.
En dat brengt mij bij het laatste punt. U bent geen slachtoffer! Waarvoor wordt er nu gestaakt? Omdat de uitzonderingen op het pensioensysteem verdwijnen. Zijn uitzonderingen nu net niet die dingen die heel een systeem onrechtvaardig maken. U staakt dus tegen het verlies van uw uitzonderingsbehandeling? En is het nu net niet dat waar de vakbonden wel naar streven? Gelijke behandeling van alle mensen op de arbeidsmarkt en erna? Ik ben met plezier bereid om meer te betalen voor hetzelfde sociale vangnet, zolang iedereen daar op een eerlijke manier van kan genieten. Niet met de ene uitzondering na de andere, toevallig omdat ze dichter bij de beleidmakers staan. Als de 40+ers die nu op straat zijn gekomen werkelijk als doel hebben om het sociaal systeem te bewaren, doe dat dan ook, in plaats van de generatie na jullie te laten betalen voor jullie uitzonderingen. Dit opdat het systeem betaalbaar blijft! En er zijn absurde uitzonderingen. En sommige zijn zeker gerechtvaardigd.
Want let op, als de 40+ers van nu het systeem opblazen met onmogelijke eisen, zullen zij het ook zijn die het zullen merken als ze op pensioen zijn. Want over 20 jaar zitten we met de gevolgen van wat er vandaag beslist wordt. Als dan de huidige generatie 20ers zal moeten snoeien zullen ook eerst de uitzonderingen er aan geloven. We mogen ook niet vergeten dat heel wat uitzonderingsmaatregelen zijn opgesteld in een vorige generatie, en dat de redenen waarvoor deze opgesteld werden ondertussen ook achterhaald zijn en dus tot een onterecht verworven recht zijn geworden.
Ik mis, net als veel leeftijdsgenoten, voeling met de stakers van vandaag. Net omdat de leiders van dit protest de eigenschappen missen die net zo kenmerkend zijn voor de nieuwe generaties: Communicatie en Realiteitszin voor de sociale houdbaarheid. De gouden tijden zijn voorbij, en hoe langer de eis naar die tijden wordt in stand gehouden zijn het de latere generaties die het moeten bekopen.
Beste Vakbonden: U verzaakt mij inderdaad!
