Talenluxe

Ik heb vandaag nog maar eens de geneugten van verschillende talen te spreken en verstaan mogen ondervinden. Even er aan herinneren dat ik momenteel in Duitsland werk. Mijn N+1 is een Duitse en mijn N+2 een Fransman. Ondertussen heb ik al meerdere situaties meegemaakt waarin de Fransman de Duitsers niet begreep of de Duitsers het Duits van de Fransman niet. Dat zorgt natuurlijk steeds voor wat verwarring waardoor extra communicatie nodig is.

OK, ik geef toe dat mijn Duits nog ver van perfect is, evenzeer als mijn Frans. Ik mis zeker nog essentiële woordenschat, maar ondertussen heb ik bij de Duitsers wel al de naam van talenknobbel gekregen, wat resulteert in vertalingen maken van Duitse presentaties naar het Engels en zelfs naar het Nederlands :-)
Aangezien het Duits van mijn N+2 op sommige vlakken eveneens gebreken vertoond is het voor mij vaak ook handig om dan over te gaan naar zijn moedertaal. Leuk, en ik heb al gemerkt dat het toch telkens een opluchting voor hem blijkt te zijn als hij even op zijn eigen moedertaal kan overschakelen.
Kerstwensen ontvangen in je eigen moedertaal, zeker als je het niet verwacht, zijn toch nog een plus... Feels like home!

Anyway, talen zijn een niet te onderschatten rijkdom en in hoe meer je er je kan behelpen, des te beter!

Beste Vakbonden, U verzaakt mij!

Beste Vakbonden, U verzaakt mij! Ik ben pas op de arbeidsmarkt gekomen en toch hebt u al veel van uw credibiliteit bij mij verloren. Wat ik u verwijt? Gebrek aan visie, gebrek aan communicatie en gebrek aan een doel.

Waar vecht u voor eigenlijk? Voor de behoud van een sociaal systeem dat niet meer houdbaar is in zijn huidige vorm? Dan bent u laat, veel te laat! In de jaren '90 was al bekend dat we nu ongeveer in de problemen zouden raken, financiële crisis of niet. U hebt studiediensten die u dat ook al meer dan een decennium influisteren. En toch, wat hebt u gedaan? Wanneer hebt u als sociale partners druk uitgeoefend op de regering om hen toch het - nu vergeten - Zilverfonds te laten aandikken? Om gestaag de reële pensioenleeftijd op te krikken? Of om de vele uitzonderingen, die nu ineens boven komen drijven, gelijk te maken? Ik verwijt u, dat u zelf een onevenwichtig systeem hebt gecreëerd, maar niet het lef hebt gehad om dat onder ogen te zien! U had de storm zien aankomen, u had tijd om het huis te verstevigen! Maar in plaats van enkele dakpannen die bij een paar rukwinden waren gaan vliegen dreigen we nu heel het dak te verliezen, net omdat het niet degelijk is gebouwd.

Durft u trouwens wel communiceren? Wat hebt u uw achterban het afgelopen decennium trouwens verteld? Hebt u überhaupt wel verteld hoe de zaken er voor stonden? En over hoe houdbaar het huidige systeem is? Wat weet u trouwens echt? Ondertussen horen we enkel wat u nog niet weet. En ik geloof u niet! We hebben 541 dagen zonder regering doorgemaakt, 541 dagen waarin zonder twijfel achter de schermen voldoende contacten zijn geweest tussen u en de toekomstige regeringspartijen. De achterkamers hebben heel wat gehoord van wat er te gebeuren stond. Daarvan getuigt ook de stakingsaanvraag die nog loopt tot 30 januari. U wist dus wat er aan zat te komen, hoogstens de kleine lettertjes nog niet. En toch veinst u dat u gepasseerd bent. Ik verwijt u wanbeleid en gebrek aan lef om dat te communiceren. U wist meer, maar durfde uw achterban niet inlichten. U had schrik om uw verantwoordelijkheid te nemen als vakbond en de mensen te vertellen waar het op stond. Neen, u mist de ballen en laat de minister eerst zijn zegje doen, om dan als slachtoffer het land lam te leggen.

En dat brengt mij bij het laatste punt. U bent geen slachtoffer! Waarvoor wordt er nu gestaakt? Omdat de uitzonderingen op het pensioensysteem verdwijnen. Zijn uitzonderingen nu net niet die dingen die heel een systeem onrechtvaardig maken. U staakt dus tegen het verlies van uw uitzonderingsbehandeling? En is het nu net niet dat waar de vakbonden wel naar streven? Gelijke behandeling van alle mensen op de arbeidsmarkt en erna? Ik ben met plezier bereid om meer te betalen voor hetzelfde sociale vangnet, zolang iedereen daar op een eerlijke manier van kan genieten. Niet met de ene uitzondering na de andere, toevallig omdat ze dichter bij de beleidmakers staan. Als de 40+ers die nu op straat zijn gekomen werkelijk als doel hebben om het sociaal systeem te bewaren, doe dat dan ook, in plaats van de generatie na jullie te laten betalen voor jullie uitzonderingen. Dit opdat het systeem betaalbaar blijft! En er zijn absurde uitzonderingen. En sommige zijn zeker gerechtvaardigd.

Want let op, als de 40+ers van nu het systeem opblazen met onmogelijke eisen, zullen zij het ook zijn die het zullen merken als ze op pensioen zijn. Want over 20 jaar zitten we met de gevolgen van wat er vandaag beslist wordt. Als dan de huidige generatie 20ers zal moeten snoeien zullen ook eerst de uitzonderingen er aan geloven. We mogen ook niet vergeten dat heel wat uitzonderingsmaatregelen zijn opgesteld in een vorige generatie, en dat de redenen waarvoor deze opgesteld werden ondertussen ook achterhaald zijn en dus tot een onterecht verworven recht zijn geworden.

Ik mis, net als veel leeftijdsgenoten, voeling met de stakers van vandaag. Net omdat de leiders van dit protest de eigenschappen missen die net zo kenmerkend zijn voor de nieuwe generaties: Communicatie en Realiteitszin voor de sociale houdbaarheid. De gouden tijden zijn voorbij, en hoe langer de eis naar die tijden wordt in stand gehouden zijn het de latere generaties die het moeten bekopen.

Beste Vakbonden: U verzaakt mij inderdaad!

Languages and how they can influence your fate

As an employee languages are always an advantage, although English is now a days the "Lingua Franca" of our time. But except from your professional life, different languages also makes your life a lot whaler and it facilitates communication across borders, cultures and entire continents.

As a Belgian I have the privilege to be born in a country with 3 official languages, as well as living in the hart of the European Union. A melting pot of people, cultures and tongues. My mother tongue is Dutch. According to Wikipedia, worldwide only about 28 million people speak this language. On a worldpopulation of 7 billion people, that makes about 0,4% of the entire world population. Roughly one person out of an entire Airbus A300.
Conclusion: I propably can't communicate in my own mother tongue with most of the people I would meet at a random basis.

As I already introduced, I'm a Belgian. So I started learning French about my 10th and English at my 14th. Because of the small number of Dutch speakers most movies come to us in there original form. Which allows us to learn a lot of - mostly English - in a passive way.
A luxury position and a unique possibility to create added value. Something that is, besides useful in a lot of situations, also give you an advantage when looking for a job. I once applicated for a job in an international engineering consultancy firm. At the application day there were both dutch and french speaking Belgians. Although the mentality in that firm wasn't quiet what I was looking for, I heard one sentence that will always be burn in my mind: "If you want to be an international engineer(/employee/manager), you have to know at least three languages, four is a must and from five on, you can tackle the world."
We did the test, only one person out of thirty said he only knew 2 languages (French and English), all the others claimed to know 3 and a few knew 4 (mostly because of there Erasmus experience). It was one of the most profound Eye-openers I ever encountered. I realized at that point in time the importance of speaking foreign tongues, especially in an international environment.

Although your mother tongue is enough when you aspire a career in your own country or region, it isn't enough when you like to go to other countries. Learning other languages is the passport to an (international) career. Something I see on a daily basis now in Germany.
Germany is a great country, the engin of the European economy and with a mentality born for professional results. But most people know, besides german, only one or maybe at most two foreign languages. German is necessary to work here, but I see that all our managers know at least 3 languages, and have notions of even more languages. I was struck by this truth. Languages make it possible to network across borders, which is important if you want to grow further. You need it as well to communicate with your colleagues, sometimes your mother tongue is enough, but in an international context it is most likely you need an other tongue.

So more languages are indeed an added value for a career and certainly as you aspire an international career. #WDYMD

Tune your publicity

How can you make a publicity campaign or a commercial a real hit. How can put it in peoples mind, so they can remember it over and over again. There is easy trick to make your massage stick in there head, maybe even forever. Make a song of what you want to tell them! How you make the difference between an ordinary commercial and a hit! #WDYMD

Everybody remember lots of songs from there youth. Songs from kindergarden. Or songs in primary school that helped you to remember: like the alphabet song. Even years after you learned them you can repeat them without any problems. Also scientific research proves that songs facilitate putting a message in your memory and your mind (just google "singing helps brain" for some interesting articles).

Why not using this concept in commercials?

A lot of commercials use humor or information to bring there message. Others use infotainment. But only a few use songs or repeating tunes. 

The problem about humor is that is works one time, because it works with an unexpected turn of events, but after that first time it becomes expectable, so it loses its humor.

Dry information can be interesting if you want to have a serious brand image. But after to many times, the commercial just becomes boring and unattractive. 

Working with a song makes a brand able to pin there message down in peoples mind. As a Belgian I growed up with a typical example of a tuned message that I still remember. GB (a former super-market chain, now part of the Carrefour Group) used at the end of its commercials invariably the sentence "Ik keer tevreden terug (I return pleased)". Although the commercial policy is changed over time, I still do remember that sentence, because of the jingle and the tune used to bring it. Now a day that specific sentence is still occasionally used and a lot of people will remember GB over and over again, although they forgot the commercials itself.

Evian is already exploring music for some time, combined with there famous baby publicity. But are it the babies, the dancing, or the music that makes the commercial so attractive?

Try it out for yourself and be honest with yourself. You certainly remember the babies, but do you record there moves? Or did you remember the song on which they were dancing? Did you even remembered the baseline of there commercials (Evian: Live young)?

Recently I found a commercial that perfectionated singing and giving a message to there customers. Yeovally, an English diary player, combined popular music with a commercial for there songs. Besides from being authentic and funny, the songs are stuck in your head. Yeovalley even made them available on iTunes! (You can follow them on there youtube-channel)

Anno 2010 they made a Rap-song (Yeo Valley Rap (feat. Mr George & Lisa Roxanne).

In 2011 they tried it again, this time with a boys-band kind of song (The Churned: Forever).

I'll guaranty fun and amusement. 

But if you want to give a message that will stick into the peoples mind, try it with a song! 

#WDYMD

Everybody is (not) unique (enough)!

Everybody is unique, everybody has it's own dreams, goals and capacities. But what does make you unique and are you aware enough of your uniquenesses when you can still develop them? Where do you make the difference? #WDYMD

During my education, grades where one of the most important things to work for. Good grades guaranteed a good job after you graduated, which guaranteed a succesfull life and career.
Sounds good, doesn't it, but I had a problem, after primary school, where I was the first of the class, my interests in education dropped until only the most nescessary efforts to succeed. In college it went a bit better with my motivation. Points are very important in an academic environment, certainly when your ambition is to have a carrier there. I started thinking... What kind of life and job did I pursued, what kind of challenges would I like to encounter and would that give me a chance of living a successfull life and career?
But when you talk to directors, ministers, CEO's, professors... shortly: successful people, it is not there grades that binds them. No! They all stood out of the crowd at one point in there life, one way or another. Often they started early a company, where active in a student counsel and showed engagement not only for themselves but for a whole group of people.

When you finish college, you and most of your friends are looking for the same thing: a job. Your friends become from one day to another competitors for jobs. You have already a lot in common - that's why you are probably friends - you spend a lot of time together, so your CV is probably also alike.
But why would a company hire you instead of your friend? Why are you different and suitable to get a job instead of anyone else?
Every freshly graduate has nu workexperience whatsoever, is part of the same kind of "blob"with the same background, where the only difference is probably based on grades. But does grades guarantee a successful employee? Mankind exert in specialization. So does good grades mean intelligence, a cooperative employee or just a specialized learner?
Some companies are already screening for other competences than solely grades and are looking for competences outside the academic world (Dutch article based on Bloomberg: Gooi je CV maar in de vuilbak).
A freshly graduate needs to stand out of his blob which was his comfortable cocoon during his college years and show what he has got, what he learned and what he can become.
What I learned there are, as a student and now as a fresh graduate, a few ways to stand out of the crowd:

• Degree: You learned for a specific job in a specific industry, based on your interests or career options.
• Grades: Your final degree is based on it and it reflect how well you were in capturing and reproducing and/or understood what the Professor learned you. But you could also be a specialized learner.
• Extra curricular experiences: What keeps you going? What motivates you? And what did you really accomplish or learned by doing so? 

What people often forget is that getting a degree is what the "blob" is doing. The degree is the basic layer, saying that you are competent in learning and understanding your specialization.
You need to be unique by your grades or by your extra curricular experiences.
And mostly extra curricular experiences are most easy, but also most underestimated part of a CV. You achieved getting your degree, but when you were capable of getting that degree and parallel were able to achieve other goals, that is something that makes you special. It shows that your capacity to handle goals is higher than for those who just get the same grades by just studying.

I do not pretend completeness by this blog, I only want to ask to you the question: what does you make unique, special and stay out of the crowd? Where are you the non-conformist?
And most important: Are you aware in which way you can make the difference?
Where do you make the difference? 
#WDYMD

Where Do You Make the Difference?

In alle eerlijkheid: ik heb nog nooit geblogd. Als lid van "Generation Y" op de grens met de "Nillies" kan dat zelfs raar klinken, maar het is de harde realiteit. Tot nu...

Natuurlijk heb ik me ooit gewaagd aan opiniestukken in de lokale studentenpers. Ook al was dit een uitvloeisel van frustraties  die ontstonden vanuit mijn toenmalige beleidsfuncties binnen mijn onderwijsinstelling. Maar waarom bloggen? Waarom aan de wereld mijn mening verkondigen? Omdat ik denk, nee, ik ben er zelfs van overtuigd dat je ergens het verschil kan maken! Where do you make the difference?

Een paar weken geleden had ik het geluk om nog eens te kunnen spreken met een paar oud studenten van mijn vroegere studentenvereniging. Een boeiende ervaring. Zeker over hoe zij over afgestudeerde voorgangers denken. En op zich zijn zij niet anders als wij in de jaren voordien waren. De grote vraag op dat gebied is: waar trek je de grens. Wat is het verschil tussen "te veel" en "te weinig" aanwezigheid van voorgaande generaties.
Mijn persoonlijke ervaringen zijn steeds geweest dat iemand die dagelijks zich wil laten gelden, ook al is hij niet meer betrokken jammergenoeg wordt weggelachen, of op zijn minst toch niet serieus wordt genomen. Ook al heeft die persoon de juiste ervaringen. Hij is één van de velen in het massa, die elk een eigen mening hebben. Maar waar ligt dan nog het verschil?
Anderzijds is de persoon die je niet ziet, maar dan opeens vanuit het niets komt opduiken, even invloedrijk als de "steeds aanwezige". Zijn stem klinkt vanuit zijn eigen standpunt als een autoriteit op het gebied van bepaalde ervaringen, maar voor de persoon voor wie deze - goedbedoelde - informatie bedoelt is, komt dit enkel over als een belerende schoolmeester. Iemand wiens gezag niet eens geboekstaafd kan worden.

Hoe dan de gulden middenweg vinden?

Heel eenvoudig: zeg waar het op staat. Zorg dat je steeds contacten houdt. Je blijft informeren en motiveren om contact te houden met de mensen en organisaties waar je achter staat. Deel je informatie, maar sta er zeker niet op dat ze wordt gebruikt. En kom achteraf zeker nooit met een "ik had het toch zo gezegd..." - verhaal. Ieder moet zijn eigen fouten leren maken en daar zijn eigen conclusies uit trekken.
Iemand kan nooit twee keer dezelfde domme fout maken: de tweede keer is het een bewuste keuze
Als je geen meerwaarde kan bieden, of de ervaring je ontbreekt moet je ook het lef hebben om dat toe te geven. Mijn persoonlijke mening is geëvoleerd van een "overal-en-altijd-mening" naar een "relevante-mening". 100 keer hetzelfde verwoorden, terwijl al 99 mensen hetzelfde voor je hebben gezegd, is 98 keer nodeloos.
Het is belangrijk om je van deze nuance bewust te zijn. Durf ook zeggen waar je het wel mee eens bent - kort dan. Maar maak ook duidelijk aan waar jou mening verschilt met deze van anderen.
Het is net daar waar je het verschil maakt.

Waar maak jij het verschil?
#WDYMD